Słowiańska opowieść o światłach, które zwodzą, strzegą i przenoszą między światami. W dawnych wierzeniach Słowian istniało wiele stworzeń, które nie należały ani do świata ludzi, ani do świata demonów czy duchów przodków. Jedne przychodziły pomagać, inne uczyć pokory. Błędne ogniki należały do tych najbardziej zagadkowych. To małe, migoczące światła pojawiające się nad bagnami, jeziorami i w trudno dostępnych ostępach. Przypominały niewielkie płomienie poruszające się, znikające i pojawiające ponownie tak, jakby miały własną wolę. Skąd naprawdę pochodziły ogniki według Słowian? W ludowych opowieściach funkcjonowało kilka wersji, każda równie symboliczna: 1. Dusze, które nie zaznały spokoju. Często mówiono, że ogniki to ludzkie istnienia zatrzymane pomiędzy światami. Nie zła natura, raczej zagubienie. Błaganie o uwagę, drogowskaz lub próbę zwrócenia się do żywych. 2. Istoty bagienne, strażnicy mokradeł. W wielu regionach wierzono, że ogniki nie są duchami ludzi, lecz autonomicznymi byta...